آواز بیات اصفهان

۱- درآمد اول: بدون شعر

۲- درآمد دوم:

تاکی ای  جان اثرِ  وصلِ  تو  نتوان  دیدن        که ندارد دلِ من طاقتِ هجران دیدن

بر سرِ کویِ تو گر حالِ من این خواهد بود        دل نهادم به  جفاهای  فراوان  دیدن      (سعدی)

۳- جامه‌دران:

هر شبم زلفِ سیاهِ تو نمایند به خواب         تا چه آید به من از خوابِ پریشان دیدن    (سعدی)

۴- بیات راجع:

با وجودِ  رُخ  وو بالایِ  تو کوته نظری است       در گلستان شدن و سروِ خرامان دیدن

آنچه از نرگسِ مخمور تو در چشم من است        در نیاید  به گل  ولاله  و ر یحان دیدن     (سعدی)

۵- سوز و گداز:

مرا  عشقت  چنان  آزار کرده          که از وصلت مرا بیزار کرده

عیادت می‌کنی بیمارِ خود را           مرا  این  آرزو  بیمار    کرده     (نام شاعر نیامده)

تو  مو  می‌بینی  و من  پیچش     مو     تو  ابرو  من  اشارت‌های    ابرو

تو رخ می‌بینی و عارض که چونست    دل مجنون ز شکرخنده خونست   (وحشی بافقی)

۶- اوج:

سعدیا اندُهِ بیهوده مبر دانی چیست     چارهٔ کارِ تو جان دادن و جانان دیدن    (سعدی)

۷- نغمه:

ما  سرخوشان  مست  دل  از  دست داده‌ایم        همراز  عشق   و  هم  نفس   جام باده‌ام

ما    را    بسی    کمان    ملامت     کشیده‌اند        تا  کار  خود  ز  ابروی  جانان  گشاده‌ایم

گفتی که حافظ این همه رنگ و خیال چیست     نقشِ غلط مخوان که همان لوحِ ساده‌ایم      (حافظ)

۸- گوشه‌ای در اصفهان:

ای روی تو همچو مُشک و مویی تو چو خون        می‌گویم و می‌آیمش از عهده برون

رویت    مُشکی     نرفته    در    نافه    هنوز          مویت خونی که آید از نافه   برون  (کمال‌الدین اصفهانی)

۹- بیات شیراز: بدون شعر

۱۰- مثنوی:

یک شبی مجنون به خلوتگاه ناز           با خدای خویشتن می‌کرد راز

نامم از بهر چه   مجنون کرده‌ای          بهر یک لیلی دلم خون کرده‌ای

من کیم لیلی و لیلی  کیست من           هردو یک روحیم اندر دو بدن      (مولانا)

۱۱- صوفی‌نامه:

شبی  یاد دارم  که  چشمم نخفت          شنیدم که  پروانه با شمع گفت

که من عاشقم گر بسوزم رواست          ترا گریه و سوز وزاری چراست

بگفت  ای  هوادارِ    مسکینِ  من           برفت  انگبین  یارِ  شیرینِ   من

چو  شیرینی  از  من  بدر می‌رود          چو فرهادم آتش به سر می‌رود

که ای مدعی عشق کارِ تو نیست          که نه صبر داری نه یارای زیست

ترا  آتشِ  عشق  اگر  پر بسوخت         مرا بین که از پای تا سر بسوخت       (سعدی)

 

Print Friendly