دستگاه همایون


۱- درآمد:

توانگرآن که به جنبِ سرای  درویشند       ضرورت است که یک دم ازو بیندیشند

تو ای توانگر حُسن از غنایِ درویشان      خبر  نداری  اگر  خسته اند  اگر   ریشند    (سعدی )

۲- چکاوک:

تو را چه غم که یکی از غمت به جان آید        که دوستانِ تو چندان که می‌کُشی بیشند     (سعدی )

۳- لیلی و مجنون:

چشمی که نظر نگه ندارد        بس فتنه که بر سرِ دل آرد

آهوی کمندِ  زلفِ   خوبان        خود را به  هلاک می‌سپارد     (سعدی )

۴- شوشتری:

به تیغم  گز زنی دستت نگیرم       وگر  تیرم  زنی  منت   پذیرم

کمان ابروی ما را  گو مزن تیر       که پیشِ چشمِ بیمارت بمیرم        (سعدی )

۵- طرز:

ای شکسته زلف یار از بس که تو دستان کنی      دست دستِ توست اگر با ساحران پیمان کنی   (عنصری)

۶- نی داود:

اگر   چه   دل   نهادم   بر    جدایی        ولی  سوزم  زندگی  داغِ  آشنایی

ز کویت می روم اما دل اینجاست        ندارم تابِ دوری مشکل اینجاست         (سعدی)

۷- بیداد:

مرا به علتِ بیگانگی ز خویش مران     که دوستان وفادار بهتر از خویشند       (سعدی)

۸- بیات راجع:

هرآینه لبِ شیرین جواب تلخ دهد       چنانکه  صاحب  نوشند ضارب نیشند

تو عاشقان مسلم ندیده‌ای  سعدی      که تیغ بر کف و سر بنده‌وار در پیشند    (سعدی)

۹- راز و نیاز:

مخوان ز دیرم به کعبه زاهد که برده از کف دل من اینجا        به  ناله   مطرب   به   عشوه   ساقی   به   گریه   مینا

به عقل نازی حکیم تا کی به فکرت این ره  نمی‌شود طی        به کنه ذاتش فرو برد پی  اگر رسد خسی به قعر دریا  (مشتاق اصفهانی)

۱۰- رازونیاز نوع دیگر:

خوشا آن دل که دلدارش تو باشی      خوشا جانی که جانانش تو باشی     (عراقی)

۱۱- شوشتری نوع دیگر:

به دو زلفِ یار دادم دلِ بی‌قرارِ خود را      چه کنم سیاه کردم همه روزگارِ خود را

شبی ار به دستم افتد سرِ زلفِ یار با او    همه موبه‌مو شمارم غمِ بی‌شمار خودرا     (نام شاعر نیامده)

۱۲- بختیاری و مؤالف:

الهی     سینه‌ای     ده     آتش       افروز         درآن سینه دلی و آن دل همه سوز

هر آن دل را که سوزی نیست دل نیست        دل  افسرده  غیرِ  آب  و  گِل نیست     (وحشی بافقی)

Print Friendly