آواز دشتی

۱- درآمد:

گو خلق بدانند که من عاشق و مستم                   آوازه درست است که من توبه شکستم

گر دشمنم ایذا کند و دوست  ملامت                   من فارغم از  هر چه  بگویند  که  مستم

شب‌ها گذرد بر من از اندیشهٔ رویت                    تا روز نه  من خفته  نه  همسایه ز دستم      (سعدی)

۲- اوج:

حیف است  سخن  گفتن به  هر  کس  از  آن  لب             دشنام به من ده که   درودت    بفرستم

دیری‌است که سعدی به دل از عشق تو می‌گوید             کاین بُت نه عجب باشد اگر من بپرستم      (سعدی)

۳- گیلکی:

به مجنون     گفت    روزی عیب‌ جویی               که   پیدا    کن   به   از      لیلی    تکویی

که لیلی گرچه در چشم تو حوری‌است                به هر عضوی از اعضایش قصوری‌است

ز حرفِ  عیب‌جو   مجنون     بر آشفت                در  آن  آشفتگی  خندان   شد    و   گفت

که   گر    بر    دیدهٔ   مجنون    نشینی                 به    غیر    از   خوبیِ  لیلی             نبینی

تو  قد  می‌بینی  و  من    جلوهٔ     ناز                  تو   چشم   و   من      نگاهِ   ناوک    انداز

تو  مو  می‌بینی  و  من    پیچش  مو                  تو   ابرو         من        اشارت‌های    ابرو          (وحشی بافقی)

۴- بیدگانی:

مرا  خود  با تو سری در میان هست                 و گرنه  روی  زیبا  در   جهان    هست               (سعدی)

۵- چوپانی:

وجودی   دارم  از   مهرت   گدازان                   وجودم رفت و مهرت همچنان هست              (سعدی)

۶- دشتستانی‌:

مبر ظن گز سرم  سودایِ  عشقت                    روَد تا  در  وجودم  استخوان  هست

اگر  پیشم   نشینی   دل    نشانی                    وگر غایب  شوی  در دل نشان  هست

به گفتن  در   نیاید  شرح عشقت                    ولیکن  گفت  خواهم  تا  زبان   هست             (سعدی)

۷- غم‌انگیز؛

ندانم قامت است   آن یا قیامت                     که می‌گوید چنین سروی روان هست

به جز کویت نخواهم سر  نهادن                     وگر   بالین   نباشد  اَستان       هست            (سعدی)

۸- دیلمان:

چنان   در   قیدِ   مهرت    پای  بندم                 که  می‌‌گویی   آهویِ   سر   در  کمندم

گهی   بر    درد   بی‌  درمان    بگریم                گهی   بر   حال  بی  سامان      بخندم

نه مجنونم که دل بردارم از دوست                مده     گر     عاقلی     بیهوده     پندم          (سعدی)

۹- مثنوی:

آتشی     شب     در     نیستانی    فتاد             سوخت چون عشقی که بر جانی فتاد

شعله   تا   مشغولِ   کا رِ  خویش  شد            هر   نِیی    شمع    مزارِ   خویش    شد

نی به آتش گفت کاین آشوب چیست             مر تو را زین سوختن مطلوب  چیست

گفت    آتش    بی سبب     نافروختم              دعویِ     بی معنیت    را         سوختم

زانکه     گفتی   نیَم   با   صد    نمود              همچنان  در  بند   خود   بودی  که  بود     (میرزا محمد مجذوب تبریزی)

 

 

Print Friendly