دستگاه شور

۱- درآمد: بدون شعر

۲- کرشمه:

کهن شود همه کس را به روزگار ارادت          مگر مرا که همان مهرِ اول است و زیادت (سعدی)

۳- درآمد خارا:

عکسِ رویِ تو چو در آینهُ جام افتاد       عارف از پرتوِ می در طمعِ خام افتاد         (حافظ)

۴- رَهاوی:

حُسنِ رویِ تو به یک جِلوه که در آینه کرد     این همه نقش در آینهٔ اوهام    افتاد         (حافظ)

۵- اوج:

این همه عکس می و نقشِ مخالف که نمود      یک فروغِ رخِ ساقی است که در جام افتاد  (حافظ)

۶- شهناز:

غیرتِ عشق زبانِ همه خاصان بیُرد               کز کجا سٌرِ غمش در دهنِ عام افتاد          (حافظ)

۷- قَرَچه:

جِلوه‌ای کرد رخش روزِ ازل زیرِ نقاب           عکسی از پرتوِ آن بر رخِ افهام افتاد          (حافظ)

۸- رضوی:

هر دَمش با منِ دلسوخته لطفی دگر است  این گدا بین که چه شایستهٔ اِنعام افتاد    (حافظ)

۹- رضوی با تحریر جواد خانی:

من ز مسجد به خرابات نه خود افتادم    اینم از روزِ ازل حاصل فرجام افتاد (حافظ)

۱۰- بزرگ:

زاهدِ پشیمان را ذوقِ باده در جام است     عاقلا مکن کاری کاورد پشیمانی                (حافظ)

۱۱- دوبیتی:

شبان آهسته می‌نالم مگر رازم نهان مانَد   به گوش هر که در عالم رسید آوازِ پنهانم   (سعدی)

۱۲- حسینی:

صوفیان جمله حریفند و نظرباز ولی        زین میان حافظِ دلسوخته بدنام افتاد       (حافظ)

۱۳- زیرکش سَلمَک، حزین، فرود:

چه کند کز پیِ دوران نرود چون پرگار/ هرکه در دایرهٔ گردشِ ایام افتاد (حافظ)

۱۴- گرایلی:

بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم      فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم

اگر غم لشگر انگیزد که خونِ عاشقان ریزد      من و ساقی به‌هم سازیم و بنیادش براندازیم

شرابِ ارغوانی را گلاب اندر قدح    ریزیم      نسیمِ عطرگردان شکر در مجمر          انداریم

بهشتِ عدْن اگر خواهی بیا با ما به میخانه     که از پای خُمت یکسر به حوضِ کوثر  انداریم   (حافظ)

۱۵- مثنوی:

تا کی  از  ما  یارِ  ما  پنهان  بوَد        چشمِ مال تاکی چنین گریان بود

تاکی از وصلش نصیبِ بختِ ما        محنت و دردِ  دل و  هجران  بود

این چنین  کز  یار دور افتاده‌ام        گر  بگرید   دیده   جای   آن  بود

دردِ  ما  نیست  درمان در جهان       دردِ  ما  را  روی  او  درمان   بود           (شاعر ناشناس)   

 

 

Print Friendly