دستگاه ماهور ا و ۲

۱- درآمد:

آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند              آیا بود که گوشهٔ چشمی به ما کنند

دردم  نهفته  به ز  طبیبانِ   مدعی              باشد که از خزانه غیبش دوا   کنند            (حافظ)

۲- گشایش:

چون حسن عاقبت نه به رندی و زاهدی است           آن به که کار خود به عنایت رها کنند      (حافظ)

۳- داد:

گر سنگ ازین حدیث بنالد عجب مدار        صاحبدلان حکایتِ دل خوش ادا کنند                 (حافظ)

۴- حصار، زیرافکند، آذربایجانی، ماهور صغیر و فرود:

معشوق چون  نقاب  ز  رُخ بر نمی‌کشد          هرکس حکایتی به تصور چرا کنند

می‌خور که صد گناه ز اغیار در حجاب          بهتر ز طاعتی  که  ز رویِ  ریا کنند         (حافظ)

۵- فِیلی:

حالی درونِ پرده بسی فتنه می رود             تا آن زمان که پرده برافتد چه‌ها کنند     (حافظ)

۶- شکسته:

حافظ مدام  وصل  میسر نمی‌شود              شاهان  کم‌التفات  به حالِ  گد ا کنند      (حافظ)

۷- دلکش:

دلم  از  نرگسِ  بیمارِ  تو  بیمارتر      است             چاره کن دردِ کسی کز همه ناچارتر است

من بدین طالعِ سرگشته چه خواهم کردن             که ز مژگان  سیاهِ تو  نگون سارتر  است

گر  تواش   وعدهٔ  دیدار  ندادی    امشب              پس چرا  دیدهٔ من  از همه خونبارتراست

هر  گرفتار  که  در   بندِ  تو   می‌نالد   زار              می‌برد حسرت مرغی که گرفتارتر   است          (فروغی بسطامی)

۸- نیشابورک:

پند عاشقان  بشنو  وز  درِ طرب   باز آی              کاین   همه   نمی‌رزد   شغل   عالم    فانی    

زاهدِ پشیمان را ذوقِ باده در جام است              عاقلا    مکن    کاری    کاورد     پشیمانی          (حافظ)

۹- نیریز:

همه   سرخوش   ز   جامِ    ارغوانی              همه    جویایِ    عیش    و   کامرانی

همه چون شاخِ گل پیمانه در دست              تماشایی   خراب   و   باغبان   مست

کنون  کاندر  سر  هر  کس   هوایی             به هر شاخی ز هر مرغی نوایی است                    (میرزا نصیر اصفهانی)

۱۰- مرادخانی یا آذربایجانی:

زاهدِ خلوت‌نشین  دوش به  میخانه شد             از سر پیمان گذشت بر سر پیمانه شد

شاهدِ عهد شباب آمده بودش به خواب             باز به پیرانه سر عاشق و  دیوانه شد

مغبجه‌ای می‌گذشت  راهزن  دین و دل             در  پی  آن  آشنا  از  همه  بیگانه   شد

آتش  رخسارِ گُل  خرمنِ  بلبل  بسوخت           چهرهٔ  خندانِ  شمع آ فتِ   پروانه   شد

نرگسِ ساقی  بخواند  آیتِ  افسونگری           حلقهٔ  اورادِ  ما   مجلسِ   افسانه   شد

منزلِ  حافظ  کنون  بارگهِ   پادشاست            دل  برِ  دلدار  رفت جان  برِ  جانانه شد                (حافظ)

۱۱- طوسی:

دلِ   عاشق   به   پیغامی  بسازد              خمار  آلوده  با  جامی  بسازد

مرا کیفیتِ چشم تو کافی است              ریاضت‌کش به بادامی بسازد            (بابا طاهر)

۱۲- نصیرخانی:

به حریم خلوتِ خود شبی چه شود نهفته بخوانیم             به کنارِ   من   بشینی   و   به  کنارِ  خود  بنشانیم

من اگرچه پیرم و ناتوان تو مرا ز درگه خود مران             که گذشته در غمت ای جوان همه روزگارِ جوانیم

به هزار  خنجرم  ار  عیان زنَد از دلم روَد آن زمان              که  نوازد  آن  مهِ  مهربان  به  یکی  نگاه    نهانیم   (هاتف اصفهان)

۱۳- خاوران:

عاشقِ صادق به زخم دوست نمیرد            زهرِ مذابم بده که ماهِ مَعین است        (سعدی)

۱۴- عراق، محیّر، نهیب، آشور، حزین و فرود:

به لطفِ خال و خط از عارفان ربودی دل           لطیفه‌های عجب زیرِ دام و دانهٔ توست

دلت به وصلِ گل ای بلبلِ چمن خوش باد           که در چمن همه گلبانگِ عاشقانهٔ توست

علاجِ  ضعفِ  دلِ  ما  به  لب  حوالت  کن            که آن  مفرِحّ  یاقوت  در   خزانهٔ توست    (حافظ)

۱۵- راک هندی:

چو بشنوی سخنِ اهلِ دل مگو که خطاست        سخن‌شناس نئی دلبرا خطا اینجاست   (حافظ)

۱۶- صفیرراک: بدون شعر

۱۷- راک عبدالله:

در اندرونِ منِ خسته دل ندانم چیست            که من خموشم و او در فغان و در غوغاست   (حافظ)

۱۸- راک کشمیر:

ز جان کلامِ تو دلجوتر است و نیکوتر            دَمِ تو از نفَسِ باد صبح دلجوتر

۱۹- ساقی‌نامه، صوفی‌نامه و کشته:

بیا  ساقی   آن   می   که   حال  آورد          کرامت      فزاید      کمال         آورد

به  من  ده  که  بس   بیدل  افتاده‌ام           وزین   هر دو  بی‌حاصل    افتاده‌ام

بده ساقی آن می که عکسش  ز جام          به  کیخسرو   و  جم  فرستد     پیام

بده  ساقی  آن  می  کزو   جامِ   جم           زند    لافِ    بینایی      اندر       عدم

به من  ده  که  گردم  به  تأییدِ  جام           چو   جم   آگه   از   سّرِ   عالم    تمام

من آنم که چون جام گیرم به دست          ببینم   در  آن   آینه   هر  چه     هست

بیا ساقی آن می که جان‌پرور است         دلِ خسته را همچو جان در خور است

بده    تا    بنوشم    به     یادِ   کسی         که  هست از غمش در  دلم  خون بسی

بیا   ساقی   از   می   ندارم    گریز          به   یک   جامِ  باقی          مرا  دستگیر

بده  کز  جهان  خیمه  بیرون   زنم           سرا    پرده     بالایِ             گردون زنم

که  از  دورِ  گردون به جانم آمدم           روان   سوی  دیرِ                 مغان آمدم         (حافظ)

۲۰- مثنوی:

دوش   بود   اندر   خراباتم گذار            چنگ را دیدم که می‌نالید  زار

چون   شنیدم   نالهٔ   آن چنگ را            بر من  آمد مستیِ   بی اختیار

خرقه  و  سجاده را دادم به می            در خرابات آمدم        خماروار

عالِمان  گویند  زاهد  مِی خورد             گفتم آری خیز و جامِ می بیار

می بیار   و  چنگ    بنواز و بگو            آنچه پنهان بود   کردم  آشکار

سال‌ها  دزدیده  بودم   چنگ را           این زمانم  اندر آمد     در  کنار

هرکه فردا مست ناید پیش یار           از جمالِ یار       گردد شرمسار      (نام شاعر نیامده)

 

 

Print Friendly